Polaroid

Asko gustatzen zaizkit polaroid argazki makinak, orain urte batzuk bat izan nuen, ez nuen askorik erabili, ordea.
Argazki hau ez da polaroid bat, nahiko igarten da...

Eros

Argazkian, ni ateratzen naiz Londreseko metroan Eros filmearen kartelarekin. Bai, horrelako argazkiak atera genituen, nola uste duzue 1000 argazki baino gehiago atera genituela bestela?

Filmea 3 laburmetraiz osatua dago eta hirurak erotismoari buruzkoak edo hau iradokitzeari buruzkoak dira. Lehenengoa "Il filo pericoloso delle cose" Michelangelo Antonioni maisuarena, bigarrena "Equilibrium" Steven Soderbergh-ena eta azkena, askorentzat hiruretatik onena (niretzat ere), Wong Kar-Wai-ren "The Hand".

Hiru laburmetraiak lotzen dituen abestia Caetano Veloso-ren Michelangelo Antonioni abestia da, ea gustuko duzuen...

Powered by Castpost

Ekaitza Stansted-en

Ingelesek pertsona gelberen fama dute, eta hala dira, asko behintzat bai. Stansted-eko aeroportura heldu ginenean entzuten zen gauza bakarra isiltasuna zen, eta han heldu ginen gu, nire herrian esaten den bezala “sardiñero kuadrillie”, isiltasun hori haustera. Hileta batean bezala guztiak lutuz zeudela zirudien, eta horrek ez zuen aeroportu normal baten itxurarik ematen. Harritzekoa egin zitzaigun herrialdera sartzeko NAN-a soilik erakutsi behar izatea, 2005eko metroko atentatuak eta 2006 udako atentatuen huts egitearen ondoren batez ere. Ekaitzaren aurreko barea besterik ez zen, ordea. Erresuma Batutik irteteko ilara kilometriko, amaigabeko kontrol eta hegaldia galtzearen ekaitza igaro behar baikenuen.
Bi ordu lehenago heldu ginen aeroportura, beharbada pixka bat lehenxeago, eta maletak fakturatu ondoren patxada guztiaz kanpokaldera irten ginen gure azken sandwichak jan eta zukuak edatera. (...) Ilaran jarri ginen, eta zein luzea zen ikusita pixka bat larritzen hasi ginen, baina ez askorik. Lehenengo kontrola igaro ondoren Port Aventura eta halakoetan egoten diren beste ilara luzeetako bat gelditzen zitzaigun segurtasun kontrola igaro aurretik. (...) Denbora aurrera... hegazkina irteteko 20 minutu falta. Katxeoa. Eta gure poltsa “susmagarriak” beste montoi batera. Guztiei poltsa ireki eta miatu niri izan ezik, nireak montoian segitzen zuen. 10 minutu hegazkinak alde egiteko. Urduri. Txakurren moduan tratatu gintuen, batzuei beste batzuei baino gehiago. Lagunek beraien poltsak berreskuratu eta Security biak beren postua utzi zuten eta nire poltsak multzoan jarraitzen zuen... 7 minutu. Gero eta urduriago. Hiru lagun korrika joan ziren aurrerantz hegazkinak ni eta nirekin gelditu ziren bi lagunei itxaroteko. “the black, the black please!” 5 minutu hegaldia galtzeko eta nire poltsa hartu zuten. Guztua miatu, kleenex paketea, argazki kamera, pillow-a, kartera, riñonera, grapagailua (bai, grapagailu batekin sartu eta irten nintzan)...eta pumba! Motxilan ahaztuta nuen kolonia muestra bat atera zuen security-ak, atzekin hartu eta harridura ikurrarekin begiratzen zidan. Nire estutasun ta larritasunarekin “For you, for you” ta arazo gabe jarraitu zuen, baina oooossssoooo astiro. Amaitu zuenean 17:54 edo izango ziren, eta 17:55ean irtetzen zuen hegaldiak (eta ez nago exageratzen).
Lagun batek NAN-a eta biletea hartu, besteak opariren bat eta ni motxilako kremailera irekiarekin eta gauza guztiak aireetatik irteteko zorian zoro batzuen moduan hasi ginen Stansted-eko aeroportu santu hartatik korrika gure Gate 15 aurkitzen. Guztiak harrituta gelditzen ziren guru begira. Gu korrika. Ezkerrera biratu ta zer, ta lanzaderako ateak! Metro itxurakoa hartu behar genuen beste terminal batetara joateko! Hainbeste lasterka egin ondoren eta urduritasunagatik ni asma atakearekin, bestea San Juaneri errezatzen ta hirugarrena gu konsolatzen eta hegazkina galdu genuela sinistuta. Hala ere terminalera heldu ta zoroen moduan jarraitu genuen korrika. “Gate 15, gate 15!!!” “Over there, hurry up”. Inortxo ere ez atean. Eta bapatean, bazter batean azafata bat. Arin, sartzeko esan zigun, biletea makinatik ere ez genuen pasatu. Tubo, pasarela, pasilo eta eskaileretatik barrena sartu ginen, laberinto baten antza zuen eta amaigabea egin zitzaigun. Pistan agertu ginen, iluntzean, euri txaparrada. Eta aurrez aurre ikusi genuen gure hegazkina, eta gure beste hiru lagunak eskailera goikaldean barrura sartzeko, guri agurtzen. Korri. Euria. Eskailerak igo eta... HEGAZKIN BARRURA SARTU!!! Barruan zeuden guztiak guri begira geratu ziren, arnasestuka, izerdituta, bustita eta eskandalua egiten sartu bait ginen. Ta ez zen gutxiagorako izan, garaiz heldu ginen! Beno garaiz... Londresen gainean egon zen ekaitz bati esker atzeratu zen hegaldia. Eta paradoxikoena agian, Erresuma Batuan egon ginen denbora guztian oso eguraldi ona izan genuela da, heltzean eta joaterakoan besterik ez zuen euririk egin.

Portraits & Postcards ·6·

[Itaka]

Cuando partas hacia Ítaca

pide que tu camino sea largo

y rico en aventuras y conocimiento.

A Lestrigones, Cíclopes

y furioso Poseidón no temas,

en tu camino no los encontrarás

mientras en alto mantengas tu pensamiento,

mientras una extraña sensación

invada tu espíritu y tu cuerpo.

A Lestrigones, Cíclopes

y fiero Poseidón no encontrarás

si no los llevas en tu alma,

si no es tu alma que ante ti los pone.

Pide que tu camino sea largo.

Que muchas mañanas de verano haya en tu ruta

cuando con placer, con alegría

arribes a puertos nunca vistos.

Detente en los mercados fenicios

para comprar finos objetos:

madreperla y coral, ámbar y ébano,

sensuales perfumes, -tantos como puedas-

y visita numerosas ciudades egipcias

para aprender de sus sabios.

Lleva a Ítaca siempre en tu pensamiento,

llegar a ella es tu destino.

Mas no apresures el viaje,

mejor que dure muchos años

y viejo seas cuando a ella llegues,

rico con lo que has ganado en el camino

sin esperar que Ítaca te recompense.

A Ítaca debes el maravilloso viaje.

Sin ella no habrías emprendido el camino

y ahora nada tiene para ofrecerte.

Si pobre la encuentras, Ítaca no te engañó.

Hoy que eres sabio, y en experiencias rico,

comprendes qué significan las Ítacas.

KONSTATINO KVAFIS (1863-1933)

Portraits & Postcards ·5·

[CORFÚ]

Etxe zahar bat hartu, gustura jarri eta bertan geratu.·.

Zer Iruditzen zaizu plana?·?

Ta udan bertako ur epeletan igeri egin eta Posedoinekin toki berriak deskubritu.·.

Jubilatzen garenean agian...·...

Bueltararte!·!

Portraits & Postcards ·4·

Venecia (1959)

Queda una terca decisión

- ya aplazada para siempre -

y el reflejo del agua en los canales,

una noche luminosa de abril.

El exaltado adolescente se repite:

"Volveré a Venecia, con una mujer,

para ser feliz, verdaderamente feliz".

Típicos y tópicos, los deseos y los sueños;

no menos absurda la realidad que aguardaba.

Nunca he vuelto, no volveré jams,

pero, a veces, muy de tarde en tarde, una fotografía,

un guiño irónico de la memoria,

me devuelvenlas estrellas perdidas de aquel cielo,

el golpe del remo en el agua nocturna.

(Juan luis Panero, Enigmas y despedidas)

Arrivederci...!